mei 032017
 

Even voorop: ik vind je geweldig. Jouw bijdrage aan het onderzoek naar kankerbestrijding en inzet voor preventie zijn onmisbaar. Om je daarbij te hepen heb ik je een jaar geleden een bijdrage gegeven. Je stuurde een collectant, maar ik had toevallig geen geld thuis. Kan gebeuren! Gelukkig speelde je hier goed op in en kon ik een SMS sturen om je toch te kunnen steunen. €1,50 die ik je van harte gunde en via KPN bij je is gekomen om je te helpen bij je goede zaak. Wat mij betreft is het verhaal nog niets eens af. Stuur binnenkort nog eens een collectant, ik help je graag nog eens.

Helaas sta jij er anders in. Je hebt nu al twee keer gebeld om me te bedanken voor mijn steun en vroeg of ik de tijd had om daar even over te praten. Ik vertelde je dat ik dat niet had, want ik heb geen behoefte om te praten over het goede werk dat je doet. Daar ben ik al van overtuigd. Maar voor ik je kon vertellen dat je echt geen moeite voor mij hoeft te doen, zei je al dat je een andere keer terug zou bellen. Ik liet nog in mijn toon zo duidelijk doorschemeren: ‘het hoeft niet, m’n beste KWF.’

Vandaag belde je nog eens op om mij nogmaals te bedanken voor mijn steun. Was je vergeten dat je me al had bedankt? Voor die lullige anderhalve euro is twee keer bedanken echt niet nodig. Je vroeg opnieuw of ik wat tijd had om te praten over het werk dat je met mijn bijdrage hebt gedaan. Dit keer was ik erop verdacht en zei onmiddellijk: je hoeft me niet te bellen. En weer zei je dat je later wel terug zou bellen.

Dit deja-vu zette me aan het denken…

Volgens mij ben je me helemaal niet dankbaar, maar je loopt gewoon een voorgefabriceerd draaiboek af te draaien om mij om meer geld te vragen. Op je site staat zelfs heel arrogant:

Na je donatie bellen we je met meer uitleg over de actie, het werk van KWF en om te vertellen hoe je nog meer een bijdrage kunt leveren. We mogen je bellen, omdat je KWF met een sms financieel hebt gesteund. Ook al sta je ingeschreven in het Bel-me-niet-Register.

Kalm aan, ik heb je alleen vrijblijvend wat willen helpen, geen bloedeed met je gezworen! Het spijt me voor je, maar verder dan wat vlugge rendez-voustjes bij mij in de gang zie ik onze relatie niet gaan. Je mag me niet bellen en ik ben niet bereid je maandelijks te steunen. Je mag wel vragen waarom, hoewel ik dat best een indiscrete vraag vind. Het is misschien vervelend voor je om te horen, maar je bent niet het enige goede doel in mijn leven. Bij de keuze wie ik steun probeer ik een zo goed mogelijke afweging te maken en ik kies voor directe medische hulp, opvang van kwetsbare groepen en lokale initiatieven. Helaas heb je de selectie niet gehaald, maar ook voor jou is er nog ruimte. Naast die vaste gift vind ik het geen probleem om wat muntgeld te stoppen in een collectebus, of een potje voor de renovatie van het museum of de kerk die ik heb bezocht. Ik zeg het niet om mezelf op de borst te kloppen. Sterker nog, soms vind ik dat het wel wat meer en wat structureler zou kunnen en hoop dat de mensen die mijn brief aan jou lezen de gelegenheid aangrijpen om nog eens na te denken over een gift. Ik vind aandacht vragen voor goede doelen niet eens zo hinderlijk. Zo kom je nog eens een doel tegen waar je nog niet van had gehoord, maar wel wil steunen.

Ik wil je vragen om mijn keuze te accepteren. Er schort iets aan het gebruik van al die bellers en wervers, misschien heb je dat niet door. Je hebt ze met je draaiboeken en trainingen zo gedrild dat ze geen nee accepteren. Dat vind ik kwalijk, want je miskent dat een ander tot zijn eigen keuzes kan komen. Eerst vond ik je een sympathiek doel, maar de warme gevoelens die ik voor je had heb je zo effectief om zeep geholpen. Op je website probeer je onze ruzie nog te sussen, door te zeggen dat je je keurig aan de wettelijke kaders en branche-richtlijnen houdt. Daar neem ik echter geen genoegen mee. Zeg nou eens eerlijk, hoeveel geld kost dat je nou? Het roept bij mij vooralsnog het idee op dat ik niet zozeer kankeronderzoek of –preventie steun, maar dat ik vooral studenten aan een bijbaan help in een call-center. En dat had ik niet voor ogen, want ook in Nederland zijn er mensen die dat geld harder nodig hebben. Het gaat me er niet eens om dat je een kantoor nodig hebt op een centrale plek met een marktconforme directeur met een marktconforme dienstauto. Dat zou een zure en cynische klacht zijn, die je helaas nog te vaak hoort. Wat ik wil weten is of het je meer heeft gekost dan die €1,50 om mij te bellen. Ik begrijp natuurlijk wel hoe het zit met marginale kosten en de vermeerderde opbrengst, dat verhaal kun je me wel besparen. Misschien kan ik mijn vraag het beste zo formuleren: hoeveel zou ik aan je moeten geven om voorbij de overhead van callcenters en colporteurs te komen?

Ik zou het een prachtig gebaar vinden als je dat durft te openbaren. Het zou voor mij de deur openzetten voor een échte bijdrage aan je doel. Voor nu zeg ik: even goede vrienden. De volgende vrijwillige collectant krijgt van mij een even warm onthaal als voorheen, omdat ik bij hem/haar zeker weet dat ik met een onbezwaard hart je goede doel kan blijven steunen.

Met de hoogste achting voor je aanhoudende inzet,
Matthijs Bonvanie

Deze brief is als onderdeel van de Spraakwater gepubliceerd. Mocht er bericht komen van KWF Kankerbestrijding, dan zal er een vervolgartikel komen.