jan 112017
 

800px-castoreum_01

E-nummers… Toen ik klein was dacht ik dat het algemeen bekend was dat e-nummers zeer ongezond waren. Ik denk trouwens nog steeds dat het beter is om een voedsel te eten dat geen voedingsadditieven heeft.

Voor mij, als Russin, waren e-nummers altijd gewoon een verduidelijking dat een product voedingsadditieven heeft. Er zijn veel producten die uit de EU naar Rusland worden geëxporteerd. Daarom hebben we ook te maken met e-nummers daar.

Mensen in de EU hebben een andere beeld van e-nummers dan vele buitenstaanders. E-nummers zijn erkend door de EU. Dat betekent dat ze geen kwaad kunnen.

Natuurlijk horen we vaak dat de EU een betrouwbaar apparaat is. Ikzelf heb 3 jaar Europees recht gestudeerd, en tijdens mijn studies kwam ik deze mening vaak tegen. Toch heb ik hier een andere mening over ontwikkeld. Ik heb, als vele mensen buiten de EU, geen waarde gehecht aan het feit dat deze voedingsadditieven als niet-schadelijk door de EU zijn bestempeld. De EU heeft zijn macht in Brussel geconcentreerd. Lobbying bepaalt daar bijna alles. Dus als een bepaald bedrijf met veel geld een bepaald chemisch additief op de markt wil introduceren, dan gaat dit vroeg of laat gebeuren in een systeem waar lobbying veel, zo niet alles, bepaalt. Begrijp mij niet verkeerd, ik ben zeer tevreden over het classificatiesysteem van de EU. Maar ik geloof niet dat alle e-nummers zo ‘gezond’ zijn als het verteld wordt. Neem bijvoorbeeld nitriet, dat toegevoegd wordt aan vleeswaren zoals ham, spek en worst. Volgens onderzoek kunnen nitrieten worden omgezet door het lichaam tot kankerverwekkende nitrosamines (bron: https://www.consumentenbond.nl/voeding/wat-doen-e-nummers).

Wat ik vroeger als kind in Rusland at noemen ze tegenwoordig met een ‘trendy’ naam ‘clean eating’ of ‘super foods’ (additive free eating). Mijn opa en oma hadden toen een zomerhuisje met eigen moestuin en 20 appelbomen. Heerlijk om ‘s winters puur appelsap te kunnen drinken en te bedenken dat het ‘normaal’ eten is! Veel producten die wij vandaag de dag in de winkel vinden (met een mooie groene verpakking die je doet denken aan de natuur) bevatten additieven die onafscheidelijk van zo’n product worden gezien. Begrijpelijk, niet ieder kan zich clean foods veroorloven. Toch is het belangrijk te weten waar ons eten vandaan komt en wat het precies bevat.

Vanille. Één van de meest favoriete smaken. De vraag naar dit product is zeer groot. Om een ‘puur’ natuurlijke smaak te produceren heb je aantal jaren nodig, gezien de handmatige bevruchting van een vanille boom. Dit is duur. Daarom wordt vanille vaak geproduceerd door middel van synthetische methoden. De meest bekende is lignine (petroleum precursor). Eigenlijk worden al veel producten die wij eten uit petroleum gemaakt, dus je hoeft niet te schrikken. De tweede methode, die als natuurlijk wordt aangemerkt (gezien de productie een natuurlijke oorsprong heeft in tegenstelling tot petroleum, zodoende aangeduid als ‘natuurlijk aroma’) is het halen van lignine uit koeienmest of van wiel zakken van een bever (zo genoemde castoreum). Erg verwarrend, wat nou eigenlijk natuurlijke of synthetische aroma’s zijn.

Aspartaam is ook één van mijn favorieten. Veel mensen zijn bekend met het feit dat toegevoegde suikers ongezond zijn. Zodoende kopen ze liever producten die geen suiker bevatten, bijvoorbeeld Cola light. De vervanger van suiker is aspartaam, een kankerverwekkend ingrediënt, dat veel meer schade kan toebrengen aan het lichaam dan toegevoegde suikers.

Wat ik hiermee probeer duidelijk te maken is dat het onverstandig kan zijn om de EU op zijn woord te geloven wanneer deze zegt dat alle e-nummers ‘veilig’ en ‘gezond’ zijn.

Etikettering is hierin zeer belangrijk. Gelukkig zijn de regels in de EU strenger dan in bijvoorbeeld de VS en bieden ze meer transparantie en duidelijkheid. Etikettering, zoals we eerder met het verwarrende begrip van ‘natuurlijke’ aroma hebben gezien is hierop een uitzondering, maar we weten ten minste wel dat een product toegevoegde additief heeft. Of een GMO. In VS is het er tamelijk slechter aan toe met etikettering. Daarom hoop ik dat de strengere voedsel en etikettering regels in en van de EU nog lang mee gaan.

En natuurlijk moeten aan de grote overtreders van deze regels (zoals UNOX, die GMO-producten gebruikt zonder te labelen) hoge boetes worden opgelegd.

Dit artikel is geschreven door Anna Grigorjeva