dec 122016
 

Ingezonden stuk door Linsey Keur

Meestal loop ik vrolijk en vol zelfvertrouwen over straat. Ik ben vaak blij en vind dat de wereld er alleen maar gezellig van wordt als je dat laat zien. Toch merk ik aan mezelf de laatste tijd dat ik soms expres m’n chagrijnige hoofd op zet en wat onzekerder ga lopen. Dat doe ik alleen maar omdat ik niet goed mezelf meer durf te zijn op straat. De reden dat ik bang ben, is een reden die niet erkent wordt in deze maatschappij, iets waar lacherig over gedaan wordt en waar je als vrouw vooral niet over mag praten. Als hier een artikel van iemand over verschijnt op cosmopolitan.nl dan zijn de reacties op facebook niet zuinig, ik quote:

‘zwaar leven dit meisje… Stel je voor! Mooi zijn… Moet vast lastig zijn voor dr *kuch*’

‘Aahw zielig verhaal… Nou meid gelukkig ben je niet de enige met hetzelfde probleem’

‘stel je voor dat je zo door het leven moet gaan. Dan zijn de kindjes in Afrika er niks bij’

Blijkbaar is het in onze maatschappij volkomen normaal dat vrouwen worden nagefloten, nageroepen en dat er seksueel getinte opmerkingen, die altijd per definitie over de streef gaan, worden gemaakt. Je moet er dan als vrouw vooral ook niet over beginnen dat dit vervelend kan zijn. Dat als je er een beetje leuk uit ziet (laten we als vrouw vooral niet zeggen dat we onszelf mooi vinden) en je krijgt dan allerlei opmerkingen naar je hoofd, ongepaste blikken en gefluit, je dat vooral niet erg moet vinden, want er zijn tenslotte kinderen in Afrika met honger en meer vrouwen die hier last van hebben.

Niks ten nadelen van kinderen in Afrika, of waar dan ook ter wereld, met honger. Natuurlijk hebben zij het nog een heel stuk zwaarder dan vrouwen die er toevallig leuk uit zien. Toch schrok ik van de hoe mensen reageerden, alsof het de normaalste zaak was van de wereld en dat het gewoon bij het leven hoorde. Zowel mannen als ook heel veel vrouwen die zeggen dat ze niet mag zeuren. Allemaal mensen die het compleet normaal vinden dat vrouwen in eerste instantie heel vaak worden aangezien als lustobjecten. Dat vrouwen als ze naar de supermarkt lopen niet gewoon daarheen lopen, maar door een vleeskeuring lopen, iedere keer weer. Dat hetzelfde geldt voor de gangen op werk of waar dan ook.

Daar blijft het niet bij. Alsof die opmerkingen en blikken nog niet genoeg zijn, zijn er ook mannen die zich niet in kunnen houden. Die in het voorbijgaan, of met name tijdens het uitgaan, toch graag even aan je billen zitten. Die je na een gesprek op noorderzon proberen te zoenen en als je dan weg wil fietsen, je nog even tegenhouden om te zeggen dat ze weten dat je het eigenlijk toch wel wilt en nog een poging te doen. Mannen die het nodig vinden om zich af te trekken in een treincoupé waarin je maar met z’n tweeën zit en dan nog niet eens proberen het te verbergen. En dat zijn dan alleen nog maar de dingen die we als zogenaamd onschuldig beschouwen.

Denkt dan niemand wel eens aan hoe dit is voor vrouwen en wat dit doet met hun zelfvertrouwen? Heeft geen van deze vrouwen net een wat dikker vest helemaal tot bovenaan dichtgeritst zodat haar borsten minder opvallen? Is geen van deze mensen ooit een stukje omgelopen omdat ze een groepje zag zitten die ze, zij het terecht of onterecht, niet vertrouwde?  Ik wel, meer dan een, en vaak sta ik er niet eens bij stil.

Dit soort taferelen zijn niet normaal. Het wordt tijd dat we dat allemaal eens inzien. Het wordt tijd dat mannen begrijpen dat fluiten, opmerkingen of blikken ronduit vervelend zijn. Bovenal wordt het tijd dat vrouwen inzien dat ze dit niet hoeven te accepteren en er niet over te hoeven zwijgen. Laten we elkaar en onszelf allemaal een beetje meer respecteren om wie we zijn en niet om hoe we eruitzien.

Disclaimer: De rol van mannen en vrouwen in dit verhaal kan ongetwijfeld ook omgedraaid worden, maar als vrouw schrijf ik dit verhaal ook vanuit een vrouwelijk perspectief. Waarschijnlijk mist dit betoog ook de nuance die van een debater verwacht wordt, maar in dit geval is nuance vaak juist het probleem.