nov 132016
 

hurricaneSpraakwaterartikel door Josse Muller –  Eerder dit jaar hebben we een historische en compleet onverwachte gebeurtenis meegemaakt: China en de VS zetten hun geschillen even opzij om in actie te komen voor het klimaat. Nadat zij het Parijs-akkoord ratificeerden treedde dat veel sneller dan verwacht in werking. Op dit moment wordt in een conferentie in Marrakesh over de details van de uitvoering onderhandeld. Helaas werd die conferentie wreed verstoord door die andere historische en compleet onverwachtse gebeurtenis. Ik heb het natuurlijk over de Amerikaanse verkiezingen. Dus: wat nu? Er spoken drie mogelijke toekomstscenario’s door mijn hoofd:

Absoluut naïef best-case waanbeeld: Donald Trump verbijstert vriend en vijand en maakt – niet voor het eerst – een draai van 180 graden. In plaats van het aan blijven hangen van de stervende samenzweringstheorie die climate-change denial heet besluit hij dat hij beter zijn nalatenschap veilig kan stellen. De enige reden dat hij in de politiek zit is per slot van rekening om zijn eigen ego te strelen. Samen met de democraten wordt er een mooi plan opgesteld, en wordt de koolstofuitstoot van de VS binnen de doelstellingen van het Parijs-akkoord gehouden. Trump gaat de geschiedenisboeken in als een held.

Best-case scenario: De VS doet vier jaar lang geen enkele poging meer om zijn uitstoot terug te brengen. China neemt echter haar verantwoordelijkheid en blijft volop investeren in groene energie en een schonere toekomst. Daarvan profiteert het op een aantal manieren. Ten eerste krijgen de demonstranten in de grote steden die nu nauwelijks meer adem kunnen halen hun zin. Ten tweede wordt de afhankelijkheid van andere landen op het gebied van olie verminderd. En als bonus kan het land de morele voortrekkersrol van Amerika overnemen. De rest van de wereld volgt, en na vier jaar draait zelfs de VS bij. Uiteindelijk valt het allemaal wel mee, en Trump wordt – op het gebied van klimaatverbetering – vergeten.

Meest waarschijnlijke scenario: Nadat de VS zich terugtrekt uit het klimaatakkoord heeft eigenlijk niemand er nog zin in. Het internationale vertrouwen is te zwaar beschadigd, en de uitstoot blijft ongeremd doorgroeien. Na vier jaar heeft het eigenlijk geen zin meer een nieuwe poging te wagen. In de daaropvolgende generatie moet elk land zijn eigen boontjes doppen. Californië verandert in een woestijn en New York wordt weggevaagd door een orkaan. Nederland loopt onder. De Moesson verschuift zich, waarna miljarden mensen met een mislukte oogst zitten. De stroom vluchtelingen die dit veroorzaakt stort China en de EU in chaos. Wat er hierna gebeurt is niet met zekerheid te voorspellen.

Welk scenario het dichtst bij de werkelijkheid ligt zullen we de komende jaren gaan zien. Veel meer dan ons eigen steentje bijdragen en hopen op het beste kunnen we niet doen.