jun 292016
 

Ingezonden Spraakwaterartikel door Bjorn Bleumink – In het spraakwaterartikel van afgelopen vrijdag wordt het Verenigd Koninkrijk neergezet als de vervelende gast op een BBQ, die wel al het lekkere vlees opeist, maar bij de afrekening toch minder wil betalen (lees: wel de lusten, maar niet de lasten). Volgens het artikel zou het niet langer op de BBQ verschijnen een soort drukmiddel zijn om Brussel te dwingen een lagere bijdrage vanuit Londen te accepteren en is Cameron door zijn eigen bevolking gepiepeld nu hij daadwerkelijk niet meer naar de BBQ mag.

Laten we dit eens nader bekijken. Om te beginnen klopt het beeld van ‘wel de lusten, maar niet de lasten’ niet helemaal. Groot-Brittannië is namelijk een van de grootste netto betalers binnen de EU. Het feit dat de Britse bevolking zegt te veel te betalen op iets waar ze te weinig invloed op hebben is een legitieme reden voor Cameron om in ieder geval te proberen minder te betalen.

Want laten we niet vergeten dat de EU niet altijd een BBQ geweest is. Toen Groot-Brittannië toetrad tot de Unie, was het hooguit een gezellige picknick in het park. Deze picknick heeft zich langzaam en ongemerkt steeds verder ontwikkeld tot een BBQ, zonder dat één van de deelnemers daar iets aan heeft kunnen doen. Nu hebben de Britten zich met een volledig democratisch middel waar Brussel nog een puntje aan kan zuigen gezegd: “Wij willen geen BBQ, want we moeten te veel betalen en hebben geen enkele invloed op de keuze voor het vlees, de groentes en de salade!”

Of het Brexit kamp volledig gelijk heeft? Waarschijnlijk niet! Of de mensen die voor de Brexit gestemd hebben zelf de klappen ten gevolge van economische problemen moeten opvangen? Waarschijnlijk en helaas wel! Maar de Brusselse BBQ die EU heet heeft wel een lesje in democratie gehad van Britten die liever alleen hadden willen picknicken, of in ieder geval iets te kiezen hadden willen hebben voor op de BBQ. Nu maar hopen dat Grillmeister Juncker en de zijnen er iets van opgestoken hebben.