mei 152016
 

Spraakwaterartikel door Erik Houwing – Na het succes van Anouk en The Common Linnets tijdens het Eurovisie songfestival weet men in Nederland het zeker: Als we blijven meedoen met een goed liedje gaan we winnen! Dit bewees zich vorig jaar toen Nederland met Trijntje Oosterhuis de finale niet eens haalde. Dus hup, terug naar de succesformule van de jaren daarvoor, we sturen een artiest met mooie krulletjes, prachtige ogen en een stralende glimlach. We sturen Douwe Bob. Daar moet het publiek wel voor wegsmelten, dacht men in het Nederlandse kamp. De echte kenners aan het woord na de halve finale: Jan Smit zei ‘dat hij er erg blij van douwe-bob-3fm-hpvwerd en dat vocaal Douwe ijzersterk was’. Nadat Douwe Bob een bar had geopend en andere kandidaten had uitgenodigd sprak commentator Cornald Maas lovend dat Douwe daar goed aan gedaan had: ‘Daarmee kweekt hij goodwill, maar het is ook goed voor zijn populariteit. Hij staat derde bij de bookmakers voor deze halve finale’. Kortom, Nederland en vooral Douwe kon het niet anders gaan doen dan goed. Na het optreden waarbij Douwe ‘I love you’ leek te zeggen moest Douwe wel gewonnen hebben.

Ach, het duurde niet lang voordat wij Nederlanders uit een blije droom terugkwamen op deze koude en kille wereld. Nederland eindigde elfde en Douwe, die was na afloop ‘moe en teleurgesteld’, en pas de in de loop van de volgende dag beschikbaar voor commentaar omdat hij de uitslag eerst wilde verwerken. Ik ben nu wel erg benieuwd, zou er ook een ‘hello darkness my old friend’ door zijn hoofd gegaan zijn? Ik denk dat Douwe de jenever die hij meegesmokkeld tijdens de halve finale beter had kunnen bewaren voor de finaleavond om zich te verdrinken in zijn eigen verdriet. Betekent dit dat Nederland haar strategie ten opzichte van het Eurovisie Songfestival moet bijschaven? Ik denk het wel. Jarenlange ervaring met het sturen van slechte artiesten zoals de 3JS, de Toppers of Sieneke heeft ons geleerd dat deze tactiek niet werkt. Het sturen van goede artiesten werkte duidelijk beter. Nederland kwam tot in de finales en eindigde zelfs tweede in 2014. Wat kunnen we leren uit deze observaties?

Ik denk dat we drie dingen kunnen leren. Ten eerste dat succes helemaal niet gegarandeerd is en dat het sturen van goede artiesten met goede liedjes niet hoeft te betekenen dat we gaan winnen. Ten tweede dat Douwe Bob misschien helemaal niet zo’n goede artiest is en dat wij Nederlanders de neiging hebben om onszelf of onze vertegenwoordigers op internationale toernooien te hemel in te prijzen, zonder dat we in de prijzen vallen (dit gebeurt vrij vaak). Ten derde dat het Eurovisie Songfestival een goed podium biedt voor Europese burgers om Rusland een hak te zetten. Thema’s zoals homorechten of de oorlog in Oekraïne spelen Europa-breed en worden door veel Europeanen gezien als belangrijk. De winst van Conchita Wurst in 2014 of de winst van de Oekraïense Jamala illustreren dat Europeanen zich bezig houden met deze thema’s. Misschien moet Nederland volgend jaar een artiest sturen die iets doet met MH17. Dan kunnen we laten zien wat wij Nederlanders belangrijk vinden, en tegelijkertijd een kans maken op de winst. Wat er ook gebeurt, laten we het in ieder geval niet zo serieus meer nemen en verwachten dat we gaan winnen. En anders sturen we toch gewoon zanger Rinus?