jan 312016
 

Spraakwaterartikel door Ivo Seinen – Europa lijkt financieel/economisch in relatief rustig vaarwater te verkeren: er is lichte economische groei ¹ en over de budgettaire crisis in Griekenland lijkt niemand het meer te hebben. In plaats daarvan lijken kranten hun focus te richten op de vluchtelingen- en migrantencrisis. Hoe urgent de laatstgenoemde crisis ook mag zijn, het zal schril afsteken bij de crisis die zal volgen wanneer de Griekse schuldencrisis zich herhaalt in Italië, Spanje, België, Frankrijk en Portugal.

Griekse ambtenaren salarissen kunnen we als Europeanen nog ophoesten, het land telt slechts 11 miljoen inwoners, en is daarmee een van de kleinste Europese broeders. Toen de internationale beleggers hun vertrouwen verloren in Griekenland, bedroeg de Griekse schuldenlast 126,7% ten opzichte van het BBP², een percentage wat Italië en Portugal reeds in 2013 hebben overschreden. Maar ook Frankrijk (96% in 2014), België (107% in 2014) en Spanje (99% in 2014) hebben een ernstig aanzwellende schuldenlast richting dat percentage. Met een aanhoudend begrotingstekort in alle genoemde landen, een tegenvallende economische groei ondanks een uitzonderlijk lage olieprijs, een politieke onwil tot hervormingen, en een aangegroeid anti-Europees sentiment door heel Europa, vrees ik dat wanneer het opkoopprogramma van de ECB afloopt september dit jaar, onrust op financiële markten weer gaat opspelen.

Probleem is echter, dat draagvlak voor hulp en eenheid in Europa steeds verder te zoeken is. De vluchtelingen- en migranten crisis laat al zien hoe verdeeld en ondaadkrachtig Europa is: Hongarije bouwt zijn eigen hek, alle Balkanlanden helpen de vluchtelingen en migranten naar het volgende land, en binnenkort zal het Schengenverdrag een loos papiertje blijken als Oostenrijk, Duitsland, Denemarken en Zweden hun grenzen systematisch blijven controleren.

Het Europese project kent slechts drie opties: verregaande integratie, doormodderen, of ontbinding. Hoewel ik de eerste optie voorsta, is het draagvlak hiervoor tanende. Desalniettemin zal ik enkele maatregelen opsommen die ook in de “doormodder-optie” een nieuwe schulden crisis kunnen voorkomen. Ten eerste is de begrenzing van het begrotingstekort van 3% te ruim; een percentage van 1% lijkt mij geschikter. Cadeaupolitici interpreteren de 3% eerder als permanent streefpercentage dan als een uiterlijke grens in tijden van laagconjunctuur. Ten tweede moet zo snel mogelijk door heel Europa de pensioengerechtigde leeftijd omhoog, tot rond de 69 jaar. Ten derde, hoe pijnlijk ook, denk ik dat bezuinigingen in defensie en zorg te rechtvaardigen zijn.

  1. http://ec.europa.eu/eurostat/tgm/table.do?tab=table&init=1&language=en&pcode=tec00115&plugin=1
  2. http://ec.europa.eu/eurostat/tgm/table.do?tab=table&plugin=1&language=en&pcode=tsdde410

Dit artikel is tevens gepubliceerd op dejongeliberaal.nl

  One Response to “Europa glijdt af naar de volgende crisis.”

  1. In de Griekse crisis was er voor de EU eigenlijk een onmogelijke situatie: aan de ene kant moest aan speculanten duidelijk worden gemaakt dat de Eurogroep geen lid failliet laat gaan. Dit om diegenen ongelijk te geven die gokten op een failliet en zo de herfinancieringsrente tot het onhaalbare niveau van bijna 30 procent lieten oplopen. Aan de andere kant moets het duidelijk zijn dat Eurolanden die niet op hun begroting letten geen gratis geld uit Brussel kunnen verwachten.
    Na eindeloos onderhandelen en een aantal nieuwe Griekse regeringen is er toch een oplossing die aan beide eisen voldoet: Griekenland is niet failliet, maar moet wel afschrikwekkende bezuinigingen doorvoeren. Hoe eerlijk en solidair die oplossing voor de Grieken is is betwistbaar, maar hopelijk worden zowel speculanten als ongedisciplineerde lidstaten in de toekomst afgeschrokken.